طاهره فزاد
چهارسال از حكومت طالبان بر افغانستان میگذرد و همينطور چهارسال از نابودى آرزوها، آزادى بيان، حق كار و تحصيل ميليونها زن و دختر در کشور.
اکنون افغانستان یک دورهی از سخت تربن دورههاى خشونت علیه زنان را بشت سر میگذراد و دنيا و سازمانهاى حقوق بشرى، سازمانهاى دفاع از حقوق زنان و همچنین ملل متحد در قبال این وضعیت فلاكتبار زنان و دختران تحت حاكميت طالبان؛ كور،كر و لال شده است.
زنان افغانستان چهار سال است كه با جهالت، زورگویی و خشونتهاى طالبان مبارزه میكنند كه اين تنها به خشونت خانگى يا اجتماعی، محروميتهاى جنسى _قانونى و حذف از فضاى عمومی خلاصه نمىشود؛ بلکه تمام فرصتهاى تحصيلى و كارى آنان نیز از این تصمیم ناعادلانهی طالبان تاثیر پذیرفته و تبدیل به يكى از بزرگ ترين بحرانهاى حقوق بشرى در جهان شده است. زنان و دختران در افغانستان در حالی برای فردای بهتر مبارزه میکنند که، سایهی ناامیدی و ترس از آیندهی مبهم همچنان بر زندگی آنها چیره شده و آنان را از ادامه زندگی به معنای واقعی بازداشته است.
در طى چهارسال گذشته زنان و دخترانى زيادى بدون اتمام تحصيلاتشان به خانه برگشته/خانهنشين شده اند. وزارت معارف طالبان تنها تا صنف ششم مكتب به دختران اجازه تحصيل میدهند. براساس دیدگاه برخی پژوهشگران ادبی و تعلیمی، اين مدت تعيینشده حتى براى خطخوانى يا خطنويسى آنها نیز كافى نيست و هیچ انتظاری برای بهبود وضعیت تحصیلی آنها حد اقل در کوتاهمدت وجود ندارد. با هر روزى كه میگذرد افغانستان برای زنان و دختران، تبدبل به مكان ناامن میگردد که رشد استعدادها در آن نابود شده و آینده با ترس و نگرانی همراه است.
اکنون افغانستان در حال تبديلشدن به مكانى براى رشد تروریستهاى است كه فردا میتواند خطرى جدى براى جهان شود. طاليان علاوه بر بستن دروازههاى مكتب و دانشگاهها به روى زنان و دختران، آنان را از رفتن به مراكز آموزشهای حرفوی و انستیتوتهاى طبى نيز محروم كرده اند. اين محروميتها باعث خواهد شد در طي چند سال آينده، افغانستان باكمبود پزشک و پرستار زن روبهرو شده و خدمات درمانى ايمن براى زنان و سایر شهروندان ناممکن گردد.
زنان و دختران زير سلطهی طالبان؛ نهتنها از خدمات پزشكى و بهداشتى جامع و ايمن محروم اند؛ بلكه بارها در هنگام معاينه توسط پزشک مرد، توهین و تحقیر شده است. از طرفی اکنون که فصل سرما نزدیک است برنامهی جهاني غذا، روز “يكشنبه 16 قوس” در باره تشديد بحران گرسنگى و همچنین ييامدهاى شدید آن در افغانستان هشدار داده است. همچنین سازمان ملل متحد اعلام نموده است که انتظار مىرود در سال جاری؛ سؤتغذیه در زنان و کودکان افزایش یافته و با فرارسيدن زمستان، این رقم افزایش خواهد یافت.
با این وجود اما طالبان همیشه ادعا دارند که امنیت و رفاه عمومی را در افغانستان به وجود آورده و اکنون زمان انکشاف زیرساختها و ساختن آیندهی مملو از آسایش عمومی و رفاه همگانی فرا رسیده است. امنیت در معنای امروزی خود، مشتمل بر مولفههای بنیادینی است که تجربهی حکومتداری طالبان با ساختار کنونی خود آن را برنمیتابد. گروه طالبان در حالی از منیت صحبت مینمایند که روزانه صدها بلکه؛ هزاران نفر در سراسر افغانستان با گرسنگی حاد دستوپنچه نرم میکنند.
بر اساس آمار سازمان ملل متحد۹۳٪ مردم افغانستان امنیت غذایی ندارند که از این میان ۲۸٪ مردم افغانستان وعده غذای بعدی خود را ندارند. این آمار نشان میدهد که مردم افغانستان نهتنها امنیت ندارند، بلکه روز به روز در حال فقیر شدن است. امنیت تنها به معنی قطع جنگ و گلوله نیست؛ بلکه امنیت در معنای وسیع خود (اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و …) مطمحنظر بوده که در حکومت گروه طالبان این مورد اساسا وجود ندارد.
با تشدید بحران انسانی و پیامدهای اسفبار آن در افغانستان و با وجود بستهماندن درب مکاتب و دانشگاهها به روی دختران و زنان؛ آیندهی برای دخترانی که روزی آرزوهای بلند در سر می پروراندند، اکنون به نقطهی صفر رسیده و خود را در برابر آیندهی مبهم میبینند که در آن زنان و دختران از تمامی فضاهای عمومی حذف و نابود شده اند.
